English French German Spain Italian Dutch Russian Portuguese Japanese Korean Arabic Chinese Simplified

16.7.12

Ο θάνατος των παιδιών και ο Θεός

«Το παιδί μου είναι δικό μου, ΑΝΗΚΕΙ ΣΕ ΜΕΝΑ, ΟΧΙ ΣΤΟ ΘΕΟ. Το θέλω εδώ, κοντά μου, μαζί μου, να το βλέπω και να το νιώθω. Δεν Του δίνω κανένα δικαίωμα να μου το πάρει. Ακόμα κι αν ήξερα ότι θα το έβαζε στον παράδεισο, να είναι αιώνια ευτυχισμένο μαζί με το Χριστό, την Παναγία και τους αγίους, πάλι δεν Του το δίνω – είναι δικό μου και το θέλω εδώ, μαζί μου».
Η εξέγερση αυτή είναι ανθρώπινη και ...
ως εκ τούτου, απόλυτα κατανοητή και δικαιολογημένη. Ο δεσμός γονιού και παιδιού (ιδίως μάνας και παιδιού) είναι τέτοιος, που, αν πεθάνει το παιδί, ο γονιός νιώθει να του ξεκολλάνε τα σωθικά του, όπως η μέλισσα όταν ρίχνει το κεντρί της και μετά πεθαίνει.
Φυσικά, είναι μια εξέγερση καθαρά συναισθηματική, όχι λογική. Αν θέλω το καλό του παιδιού μου (αν αγαπώ αληθινά το παιδί μου), θα προτιμήσω να είναι στον παράδεισο, παρά στη γεμάτη πόνο και δάκρυα γη. Όσο κι αν κάποιοι θα εξοργιστούν με αυτό που θα πω, το παιδί μου το θέλω κοντά μου ΓΙΑ ΜΕΝΑ, όχι γι’ αυτό. Αν ένας βασιλιάς το καλούσε να μείνει στο παλάτι του –λέει κάποιος άγιος– θα έκανα τούμπες από τη χαρά μου!
Τώρα, που το κάλεσε ο Βασιλιάς του σύμπαντος για να μείνει στο αιώνιο και ολόφωτο Παλάτι Του, γιατί βουτιέμαι στα μαύρα, τραβάω τα μαλλιά μου και Τον καταριέμαι;
Δεν ξέρεις σίγουρα αν υπάρχει παράδεισος; Ρώτα, ψάξε, μάθε. Ρώτα πρώτα πρώτα το Χριστό, που μίλησε για τη μετά θάνατον ζωή πολλές φορές. Ρώτα επίσης τους Αγίους, που είδαν με τα μάτια τους το Φως του Θεού και έζησαν μέσα τους τη Θεία χάρη, ακόμα και πριν πεθάνουν. Δες πώς οι ψυχές των αγίων που έζησαν στο παρελθόν ακούνε τις προσευχές μας και συχνά εμφανίζονται και κάνουν θαύματα. Και τέλος, δες πόσες περιπτώσεις υπάρχουν στην οικογένειά σου και στους φίλους σου (αν όχι και σε σένα) όπου νεκροί έχουν επικοινωνήσει με τους ζωντανούς σε όνειρα ή με άλλα σημάδια. Όλα αυτά «είναι ψέματα, συμπτώσεις, φαντασία»; Ερεύνησέ το πρώτα και μετά βγάλε το συμπέρασμά σου.
Είναι ανάγκη οι άλλοι να στηρίζουμε το γονιό που χάνει ό,τι πολυτιμότερο έχει. Γι' αυτό είμαστε Εκκλησία (=συνάντηση) και όχι μονάδες, για να στηρίζουμε ο ένας τον άλλο με αγάπη και να μην αφήνουμε τον πληγωμένο να χάνει το δρόμο.

http://orthodoxigynaika.blogspot.gr

Στο e-mail σου τα νέα άρθρα

Τα διαβάζουν πολλοί